“Herkes kalbiyle nafakalanır; ben de içimde beslendiğimle mükâfatlanan adamım…”
Bu söz, bir serzenişten öte, bir kırgınlığın, bir gönül yorgunluğunun ifadesi. TRT Erzurum Radyosu’na yöneltilen “adım anılmasın, türkülerim çalınmasın” talebi de işte bu gönül yorgunluğunun dışavurumu.
Ancak durup düşünmek gerek.
Kenan Tuna…
Bu şehrin sesi, bu toprağın nefesi. Erzurum’un soğuğunda ısınan, sıcağında serinleyen türkülerde onun izi var. O, yalnızca bir sanatçı değil; bir duruş, bir karakter, bir hafıza. TRT Erzurum Radyosu’nda yankılanan her türküde, bu memleketin alın teri, sevdası, sızısı var. Ve Kenan Tuna da bu sesin ayrılmaz bir parçası.
Kırgınlıklar olur.
Haksızlıklar, ihmal edildiğini hissetmeler, incinen gönüller… Hepsi insanîdir. Ama bir söz vardır ya; “Et tırnaktan ayrılmaz.” TRT camiasıyla tanıdık Kenan Tuna’yı, TRT mikrofonlarından sevdik. O mikrofon, onun sesine; onun sesi de o mikrofona yakıştı.
Pireye kızıp yorgan yakmak, en çok yorganın sahibini üşütür.
Türküler sustuğunda yalnız bir kurum eksilmez; bir şehir, bir kültür, bir kuşak eksilir. Bugün Erzurum Radyosu’nda çalınmayan bir türkü, yarın bir gencin gönlüne düşmeyecek, bir hatıraya dönüşmeyecek.
Bu memlekete hizmet, bazen alkışla olur, bazen de sükûtla.
Ama küsmek, hele ki türkülerle küsmek, Erzurum’a yakışmaz. Çünkü bu şehir, küskünlükle değil, gönül genişliğiyle anılır.
Kenan Tuna ağabeyime sözüm şudur:
Bu şehir seni, senin türkülerini seviyor. TRT’yi seninle tanıyan, seni TRT’yle seven insanlar var. Bir anlık kırgınlık, yılların emeğini gölgelemesin. İyi düşün, gönlünün terazisini yeniden tart. Çünkü sen sustuğunda, yalnızca bir ses değil, Erzurum’un bir parçası susar.
Türküler kalsın…
Gönüller incinse de, köprüler yıkılmasın.
