Karınca Filin Nasibini Yerse Çatlar
Hayat, adaleti aceleye getirmez.
Ne erken verir, ne geç alır.
Sadece hak edene, zamanı gelince teslim eder.
“Karınca filin nasibini yerse çatlar.
Fil karıncanın nasibini yerse aç kalır.”
Bu söz, sadece bir benzetme değil; hayatın değişmeyen terazisidir.
Gücüne güvenip haddini aşanlar vardır.
Yetmediği lokmayı yutmaya kalkar. Yetkisinin, emeğinin, hakkının üzerinde pay ister.
Kısa vadede kazanmış gibi görünür ama o lokma boğazında düğümlenir.
Karınca filin nasibini yediğinde doyamaz; yük olur, zehir olur, sonunda çatlatır.
Çünkü haram, mideyi değil vicdanı şişirir.
Bir de tam tersi vardır: Büyük görünen ama küçük olanın hakkına göz dikenler…
Makama, paraya, nüfuza güvenip “nasıl olsa kimse ses çıkarmaz” diyenler…
Fil, karıncanın nasibini yediğinde aç kalır.
Çünkü küçüğün hakkı berekettir. Onu yediğin anda büyüklüğünü kaybedersin. Sofran genişler ama rızık daralır. Gülüşün çoğalır ama huzurun eksilir.
Bu yüzden hayat bize şunu öğretir:
Kimse kimsenin nasibini yiyemez.
Yediğini zanneder, taşır, saklar… ama gün gelir bedelini öder.
Bugün haksız yere yükselenleri görüyoruz.
Emeğiyle değil, eğilerek yürüyenleri…
Alın teriyle değil, başkasının sırtına basarak zenginleşenleri…
Sanıyorlar ki kazandılar.
Oysa sadece borçlandılar.
Hayata, vicdana, Allah’ın adaletine…
Çünkü nasip şaşmaz.
Senin olan, seni bulur.
Kapını çalar, yolunu keser, beklemediğin anda gelir.
Kaçsan da gelir, saklansan da…
Başkasının olan ise elinde durmaz.
Tutamazsın.
Saklayamazsın.
Gözünü kapatsan da kayar gider.
O yüzden telaşa gerek yok.
İtibarsız yollarla itibar devşirmeye çalışanlara bakıp umutsuzluğa kapılmaya da…
Hak eden, geç de olsa alır.
Haksız alan, erken de olsa verir.
Bugün sabırla bekleyenler, yarın dimdik durur.
Bugün çalanlar, yarın eğilerek yürür.
Karınca ol ama helal ol.
Fil ol ama adil ol.
Unutma:
Karınca filin nasibini yerse çatlar.
Fil karıncanın nasibini yerse aç kalır.
Senin olan sana gelir.
Başkasının olan senden gider.
Esenkalın, Hoşçakalın, Dostçakalın