EMEKLİLERİN SESİ DUYULMUYOR!

ENVER GÜLER

Emekliler bugün Türkiye’nin en sessiz ama en derin çığlığını atan kesimi haline geldi. Yıllarca çalışıp, alın teri döküp bu ülkeye hizmet eden insanlar bugün geçim derdinin, kira yükünün ve zamların altında eziliyor.

Bir zamanlar torunlarına harçlık verebilen, pazara gittiğinde fiyat sormadan alışveriş yapabilen emekliler; şimdi pazarda taneyle meyve, gramla et alıyor. Ay sonunu getiremeyen, kirasını ödeyemeyen binlerce emekli “nasıl yaşayacağım” sorusuna her sabah yeniden cevap arıyor.

Ev kiraları uçmuş durumda. Büyük şehirlerde değil artık, küçük Anadolu kentlerinde bile kiralar emekli maaşlarını geçti. Birçok emekli ya evini paylaşıyor ya da köyüne dönmek zorunda kalıyor. Şehir hayatı emekliler için artık bir hayal haline geldi.

İktidar ise artan fiyatlara, kontrolsüz kiralara, faturalara ve temel gıda ürünlerindeki zamlara sessiz kalıyor. Her gün yeni bir zam haberiyle uyanıyoruz ama bu artışların karşısında emekli maaşları yerinde sayıyor.

Emekliler artık “insanca yaşamak” istiyor. Lüks değil, geçinebilmek istiyorlar. Pazara çıkarken, markete giderken, kirayı öderken içleri sızlamasın istiyorlar. Çünkü bu insanlar bu ülkenin temel direğidir. Onlara sahip çıkmak, sadece bir sosyal politika değil, insanlık görevidir.

Artık bu sessiz çığlığı duymanın zamanı geldi. Çünkü emekliler yalnız değil; onların sesi, bu ülkenin vicdanıdır.